FANDOM


Robert-the-haunted-doll
Robert is een van de meest bekende poppen waarvan men zegt dat het bezeten of vervloekt is. Ooit het maatje van Robert Eugene Otto, nu een van de meest bekende vervloekte poppen ter wereld. Ondanks dat verhalen van behekste poppen zo oud zijn als het kinderspeelgoed zelf, is het verhaal van Robert opmerkelijk door de vele ooggetuigen die zeggen dat ze de pop aan het werk hebben gezien of slachtoffer zijn van hem.

Het duistere verhaal van Robert de pop begint van de 19e eeuw toen de familie Otto verhuisde in het beroemde gasthuis Artist’s House in het hart van de stad Key West, Florida. De welvarende en vergereisde Otto’s vonden het makkelijke en rustige leven in Florida Keys het meest aangenaam. Ze vestigden zich met hun ongeboren zoon en een grote staf om zich op hun wenken te laten bedienen.

De familie OttoEdit

Robert Eugene Otto, ook wel Gene, genoemd, werd in Oktober 1900 geboren in het nieuwe huis in Key West. Zijn vader, een psychiater, onderhield de familie in 524 Eaton Street met de assistentie van de staf waarvan de meesten afkomstig waren uit de Bahama’s en het Caribisch gebied. De waren Otto’s strenge mensen die hun zoon aan hun starre verwachtingen wouden laten voldoen en strikte gehoorzaamheid verwachtten van het personeel.

Er wordt gezegd dat de Otto’s een Jamaicaans kindermeisje hadden aangenomen voor de jonge Gene. Als enig kind werd hij in de watten gelegd door deze vrouw die zoveel van de jongen hield alsof het haar eigen kind was. De vrouw besteedde vele uren met de jongen, terwijl zijn ouders naar andere Staten en werelddelen reisden. Maar de onschuldige relatie zou niet stand houden, want het verhaal gaat dat het kindermeisje niet op kon schieten mevrouw Otto, en werd zo ontslagen. Maar voor zij het huishouden verliet, gaf zij Gene een met stro gevulde pop. Deze pop was Genes gebrekkig zelfbeeld en droeg zijn eigen voornaam; Robert, welke liefdevol werd aangenomen door Gene.

Gene en RobertEdit

Gene zou de pop nooit uit het oog verliezen. Hij ging overal mee naar waar Gene ook ging en werd vaak gezien met de jongen als zij het dorp ingingen, allebei gekleed in witte zeemanspakjes, genesteld tussen het personeel of worstelend achter mevrouw Otto als zij ging winkelen. Sneeuwitje

Tijdens de maaltijden zat Robert in zijn eigen kleine stoeltje naast Gene, die stiekem kleine beetjes eten aan Robert gaf als zijn ouders niet keken. Als Gene in bad ging had Robert zijn eigen droge plekje op een handdoek terwijl zijn eigenaar met zijn kleine houten scheepjes speelde. En als het bedtijd was, was Robert netjes ingestopt tussen de armen van de jongen om het te vergezellen in zijn dromen.

Maar al snel nam de relatie tussen Gene en zijn pop een verontrustende wending. Op het ene moment hoorde men Gene vrolijk spelen in zijn speelkamer, en na een plechtige stilte kon het personeel duidelijk een lage conversatie horen. Eerst als Gene’s jongensachtige stemmetje, daarna in een veel lagere stem. Soms klonk Gene’s stem opgewonden, maar de reagerende stem was indringend. Het waren deze momenten die het personeel verontruste, en mevrouw Otto nog het meest.

Zo nu en dan stormde de ongeruste moeder onverwachts de kinderkamer binnen om haar zoontje ingedoken in een hoek van de kamer te vinden, en de pop neergezet in de stoel terwijl deze schijnbaar neerkeek op de jongen Tenslotte verliet deze ontwrichting van het ordelijke huishouden de kinderkamer en de speelkamer en het werd duidelijk bij iedereen die in het huis woonde dat er iets niet klopte met de kleine pop en vreemde invloed die het had over de jongste bewoner.

Meer gebeurtenissenEdit

Verontrustender waren de onverklaarbare gebeurtenissen die begonnen op te treden - Glas- en zilverwerk waren in het rond gesmeten in de eetkamer, bedienden die buitengesloten waren tijdens hun nachtrondes, kleding dat verscheurd werd en beddengoed in kamers die lange tijd ongebruikt waren lag los op de grond, andere geliefd speelgoed van de jonge Gene werd midden in de nacht verminkt en mishandeld, gepaard met een giechelend geluid.

Natuurlijk wezen de vingers naar de jonge Gene voor het kattenkwaad dat uitgehaald was en werd streng gestraft door zijn ouders. Iedere keer nam de jongen de schuld op zichzelf, maar niet zonder te smeken en aan te dringen dat “Robert het heeft gedaan!”. Hoewel zijn ouders daar niets van geloofden, kostte het niet veel moeite om het personeel ervan te overtuigen dat Robert schuldig was aan alle vreemde activiteiten in het huis. Op een gegeven moment probeerden ongeruste familieleden in te grijpen en opl aanraden van een groot-tante werd Robert de pop afgepakt van de jonge Gene en opgeborgen in een doos op de zolder. Een nacht later werd de tante dood gevonden in haar bed. Men geloofde dat zij het slachtoffer was van een beroerte, maar gelijk na dit voorval nam Robert weer plaats bij Gene.

Gene Otto heet nooit het familiehuis verlaten, en toen zijn ouders eindelijk kwamen te overlijden kon hij onbezorgd leven, met Robert aan zijn zij. Anders dan de meeste volwassen mensen van zijn leeftijd heeft Gene dit jeugd-relikwie nooit weggegooid - later werd er gesuggereerd dat de pop het niet zou toelaten dat hij op deze manier zou worden verlaten. Zodra Gene begon te wennen aan het “eenzame” leven in de Artist House, gingen de roddels door Key West heen - en niet over de enige levende bewoner in het huis.

Verhalen gingen over de geluiden van gegiechel en manisch gelach uit de “Turret Room” - de Victoriaanse hoek van het huis dat Gene bewoonde toen hij nog een jongetje was. Men zei dat dit het domein van Robert was geworden, en alles dat daar stond - het meubilair, de gordijnen, het “getolereerde” speelgoed dat Robert niet kapot gemaakt had was hetzelfde gebleven als in de kindertijd van Gene.

Zelden verbleven dienstknechten in het huis, en zelfs de meest stoutmoedige van hun verbleven niet lang in de Artist House. Uiteindelijk was het gehele personeel geslonken tot een koppel dat een paar uur per dag in het huis kwam; terwijl de vrouw de maaltijd voor Gene kookte, bemoeide de man zich met de kleine klusjes in en rondom het huis. Maar beide zouden lang weg zijn voor zonsondergang, en het maakt niet uit hoe ze werden gedwongen of overgehaald, geen van hen durfde ook maar in de buurt van de Turret Room, te komen.

Uiteindelijk won de mannelijkheid het van de kindertijd en Robert toen Gene Otto een vrouw nam. Al vanaf het begin was het huwelijk was niet probleemloos, omdat Gene er op stond dat Robert overal met hen meeging, een plek aan de eettafel had, en zelfs dat hij in zijn kleine stoeltje werd neergezet bij het bed van het pasgetrouwde koppel. Niet verrassend verwaterde de liefde snel, en uiteindelijk kwam Mevrouw Otto te overlijden door onbekende redenen. Er wordt gezegd dat haar geest nog steeds door het Artists House doolt.

In 1972 volgde Eugene Robert Otto zijn vrouw en een tijd heeft Robert de pop alleen in het huis geleefd. Toen de nieuwe eigenaren het huis gekocht hadden om het te herstellen als een bezichtiging in Key West, werd Robert weer in een doos opgeborgen op de zolder. Maar dit had hem niet veel blijer gemaakt dan die vorige keer dat ze hem in een doos weggestopt hadden, en de nachten werden ondraagbaar voor de nieuwe eigenaren, die melden dat ze Robert op allerlei plaatsen, in allerlei situaties gevonden hadden. Toen de pop voor de voet van het bed van de nieuwe eigenaren was gevonden met een mes in zijn handje was Gene Otto vrij van alle schuld. De nieuwe eigenaren vluchtten het huis uit en in 1994 verhuisde Robert de pop naar zijn nieuwe verblijfplaats in het East Martello Museum in Key West, waar hij goed bewaakt wordt. Hij kreeg zijn eigen op maat gemaakte stoeltje en een klein knuffelleeuwtje, Leo. (Leo is de naam dat het museumpersoneel aan het leeuwtje heeft gegeven. Zijn echte naam noch zijn afkomst is onbekend.)

In het museum en het Artist HouseEdit

Tot vandaag de dag zeggen toeristen die het Artist House bezochten dat Robert de pop niet ‘vast’ zit in zijn nieuwe huis, omdat er meldingen binnengekomen zijn van geluiden van gegiechel en kleine voetstapjes in de lege kamers waar de gidsen niet binnen durven er niet te komen omdat ze het gezicht van Robert voor een raam van de Turret Room gezien zouden hebben. Nog steeds worden deuren en ramen open aangetroffen terwijl deze eerst op slot of dicht zaten op de plekken waar Gene en Robert hun hele leven verbleven.

Maar zijn ongenoegen te worden om een museumstuk in het East-Martello Museum lijkt voort te duren. Bezoekers krijgen koude rillingen van het aanzicht van de pop. Een vrouw was misnoegd toen het humeur gezicht van de pop leek te veranderen vlak voor haar ogen. “Het ene moment was hij aan het glimlachen en daarna was hij aan het fronsen en leek kwaad.” beweerde ze.

Andere bezoekers die een foto probeerden te maken van de beroemde pop kwamen bedrogen uit, omdat ze in plaats van een foto een zwart vlak aantroffen. Digitale camera’s zijn niet geschikt om Robert te fotograferen en het licht in het gebied waar Robert nu ‘leeft’ is constant slecht, ondanks dat het museum verscheidene pogingen hebben gedaan om de verlichting te verbeteren. Natuurlijk is “Robert heeft het gedaan” het motto voor de geluiden die ‘s nachts voorkomen in het museum, en geen niemand van het museumpersoneel wilt als laatste in het museum achterblijven. Ook schijnen pacemakers dienst te weigeren in de ruimte waar Robert verblijft.

Iedere Oktober logeert Robert in een glazen vitrine in het Custom House in Key West. Curators zeggen dat dit de beste kans is om Robert te ‘ontmoeten’ en iedereen die langs de pop loopt zou zich netjes moeten voorstellen aan de pop. Verhalen van de mensen die dat niet doen zijn er veel, zoals een vrouw uit Orlando die meld dat Robert, of iets dat op hem lijkt, haar gevolgt heeft na een bezoek aan het Custom House. Ze beweert dat de silhouet van de pop meerdere keren te zien was voor haar slaapkamerraam, en gedurende de hele nacht was er geen licht in haar slaapkamer, hoewel de lichten in de rest van het huis het nog gewoon deden.

Opmerkelijk zijn de rolletjes pepermunt die soms te vinden zijn in de vitrine van Robert. Bezoekers die er naar vragen krijgen de huiveringwekkende verklaring dat Robert, die blijkbaar dol is op pepermunt, ‘s avonds niet gaat ronddwalen door het museum als hij pepermunt krijgt. Sceptici kunnen deze verklaring dan wel wegwuiven, meer er wordt gezegd door personeel van het museum en het Custom House iedere morgen lege wikkeltjes van pepermunt aantreffen bij de voet van Roberts vitrine.

BronnenEdit

  1. http://www.hauntedamericatours.com/hauntedstates/hauntedflorida/hauntedkeywest/

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.